Μια σημαντική εκδήλωση για τον τοπικό αθλητισμό στην περιοχή της Ορεστιάδας θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 9 Μαΐου 2026, η τελετή ονοματοδοσίας του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Ορεστιάδας, γνωστού ως «παλιό κλειστό», σε «Μόρφω Δροσίδου».
Παράλληλα, θα ακολουθήσει η βράβευση αθλητών που διακρίθηκαν κατά τα έτη 2025-2026.
Η εκδήλωση θα φιλοξενηθεί στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Ορεστιάδας, το οποίο θα λάβει και επίσημα το όνομα της Μόρφως Δροσίδου, το Σάββατο 9 Μαΐου 2026 και ώρα 18:00.
Με την επίσημη τελετή ονοματοδοσίας κλείνει παράλληλα μια εκκρεμότητα τριών ετών, καθώς η σχετική απόφαση είχε ληφθεί ήδη από το 2023. Συγκεκριμένα, στις 16 Μαΐου 2023 το Δημοτικό Συμβούλιο Ορεστιάδας ενέκρινε με την απόφαση 102/2023 την ονοματοδοσία του κτηρίου προς τιμήν της Ολυμπιονίκη και Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας του Tae Kwon Do, Μόρφως Δροσίδου η οποία κατάγεται από την περιοχή.
Η αθλήτρια Μόρφω Δροσίδου – Το βιογραφικό της (από την επίσημη σελίδα του θεσμικού φορέα των Ελλήνων Ολυμπιονικών olympicwinners.gr)
Η Μόρφω Δροσίδου (γεννηθείσα στην Ορεστιάδα στις 26 Απριλίου του 1974) είναι Ελληνίδα παλαίμαχη αθλήτρια του τάε κβον ντο.
Κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα τάε κβον ντο του 1991. Το 1993 και 1997 κέρδισε αργυρά μετάλλια. Επίσης, κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1994, αργυρό στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1992 και χάλκινο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2000.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη στις 4ης Αυγούστου του 1992 κατέκτησε την 3η Ολυμπιακή θέση
«Το σημαντικό ήταν και μόνο η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς. Θυμάμαι έντονα την πρόκριση από τους προκριματικούς. Μετά από εκείνη την επιτυχία καταφέραμε να έχουμε συνέχεια μετάλλια και παρουσίες σε ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα και φυσικά σε Ολυμπιακούς Αγώνες», είχε είπε σε συνέντευξή της στο Ράδιο Έβρος η Μόρφω Δροσίδου, η οποία είχε το προσωνύμιο «τίγρης της Θράκης», αφού η καταγωγή της είναι από το Νεοχώρι Ορεστιάδας.
Συγκινημένη, γεμάτη μνήμες και βαθιά αγάπη για τον τόπο της, η Ολυμπιονίκης του ΤαεκβοντόΜόρφω Δροσίδου μίλησε στην εκπομπή Εβροσκόπιο του Ράδιο Έβρος, μια μέρα πριν από την ιστορική τελετή ονοματοδοσίας του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Ορεστιάδας σε “Μόρφω Δροσίδου”. Μια τιμή που, όπως είπε, δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λόγια. “Δεν μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματα. Είναι η μεγαλύτερη τιμή για έναν αθλητή να αναγνωρίζεται από τον τόπο του“, είπε εμφανώς συγκινημένη, λίγες ώρες πριν αναχωρήσει από την Αθήνα για την Ορεστιάδα. “Η πόλη που μεγάλωσα, που έκανα τα πρώτα μου βήματα, που ξεκίνησα με όλα τα όνειρά μου, να μου κάνει αυτή την τιμή… είναι μεγάλη συγκίνηση“.
Η σπουδαία αθλήτρια, με καταγωγή από το Νεοχώρι Ορεστιάδας, γύρισε τον χρόνο πίσω και θυμήθηκε τα παιδικά της χρόνια. “Σε ηλικία 10 ετών ξεκίνησα. Ήμουν πολύ ζωηρό παιδί, δεν άφηνα αυλή για αυλή και δρόμο για δρόμο να τρέχω“, ανέφερε, αποκαλύπτοντας ότι το Ταεκβοντό μπήκε στη ζωή της “εντελώς τυχαία“, ύστερα από παρότρυνση ενός ξαδέρφου της. Στη συνέχεια, όμως, εκείνο που την κέρδισε από την πρώτη στιγμή δεν ήταν μόνο το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά οι αξίες του αθλήματος: “Η πειθαρχία, ο σεβασμός και όλα αυτά με κέρδισαν από την πρώτη στιγμή“, είπε. Μάλιστα, τόνισε εμφατικά πως το άθλημα διαμόρφωσε ολόκληρο τον χαρακτήρα της: “Το Ταεκβοντό βοηθάει πάρα πολύ. Καλλιεργεί αξίες, αυτοσυγκέντρωση, αυτοπεποίθηση και σεβασμό“, υποστήριξε.
Μίλησε με συγκίνηση και για τις θυσίες που χρειάστηκε να κάνει από μικρή ηλικία για να κυνηγήσει το όνειρό της. Από το Νεοχώρι μέχρι την Ορεστιάδα, εκτός την υποχρέωση του πατέρα της να την “πηγαινοφέρνει” καθημερινά, κάποιες φορές έκανε τη διαδρομή και με ποδήλατο για να προλάβει τις προπονήσεις, ενώ θυμάται τον εαυτό της να τρέχει μέσα στα χιόνια πριν ακόμη πάει σχολείο. “Το ήθελα τόσο πολύ“, είπε χαρακτηριστικά, “όνειρό μου ήταν να μπω στην Εθνική ομάδα“∙ και το κατάφερε παρά τις δυσκολίες – που έμοιαζαν ανυπέρβλητες εκείνη την εποχή – αλλά και τη θέση της στον… γεωγραφικό χάρτη της Ελλάδας. Σκληρή δουλειά, πειθαρχία, στερήσεις, προσήλωση, αλλά και αστείρευτη αγάπη για το άθλημά της.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1991, όταν σε ηλικία μόλις 17 ετών κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας. “Αυτό το μετάλλιο μου έδωσε την ώθηση“, τόνισε, εξηγώντας πως εκείνη η διάκριση αποτέλεσε το πρώτο βήμα για την ολυμπιακή της πορεία και το θεωρεί σημείο-σταθμό για τα επόμενα χρόνια.
Αναφερόμενη στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992, περιέγραψε το δέος που ένιωσε στα 18 της χρόνια: “Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι είχα καταφέρει. Το Ολυμπιακό Χωριό, οι συναθλητές, το μεγαλείο αυτής της διοργάνωσης…“. Παράλληλα, ξεκαθάρισε για ακόμη μία φορά πως το μετάλλιο που κατέκτησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες έχει ακριβώς την ίδια αξία με τα άλλα δύο της ίδιας διοργάνωσης (σ.σ. της Βούλας Πατουλίδου και του Πύρρου Δήμα). Ωστόσο, το μετάλλιο αυτό δεν προσμετράται στον επίσημο πίνακα των μεταλλίων της Ελλάδας, καθώς εκείνη τη χρονιά το Ταεκβοντό ήταν άθλημα επίδειξης (demonstration sport) και όχι επίσημο ολυμπιακό αγώνισμα. Παρόλα αυτά, η επιτυχία της θεωρείται ιστορική, καθώς ήταν η πρώτη φορά που Ελληνίδα αθλήτρια διακρίθηκε στο συγκεκριμένο άθλημα σε Ολυμπιακούς Αγώνες. “Δεν μπήκα και έκανα δύο κλωτσιές στον αέρα. Ήταν κανονικοί αγώνες“, είπε χαρακτηριστικά, θέλοντας να αποσαφηνίσει την παρερμηνεία που συχνά συνοδεύει τον όρο “άθλημα επίδειξης”.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στη σημερινή σχέση των παιδιών με τον αθλητισμό, εκφράζοντας τον προβληματισμό της για τη μεγάλη απομάκρυνση των νέων από τη φυσική δραστηριότητα. “Τα περισσότερα παιδιά δυστυχώς δεν έχουν τον χρόνο ή τη διάθεση να ασχοληθούν με τον αθλητισμό“, σημείωσε, περιγράφοντας την εικόνα που συναντά καθημερινά μέσα από δράσεις σε σχολεία όλης της χώρας. “Ο αθλητισμός είναι ένα σχολείο που δεν μαθαίνεται εκτός γηπέδων“, τόνισε εξάλλου. “Πρέπει να μπεις, να ιδρώσεις, να πέσεις και να ξανασηκωθείς. Και οι ήττες και οι νίκες διαμορφώνουν τον χαρακτήρα σου“, είπε, παροτρύνοντας τα παιδιά να “ξεκολλήσουν απ’ τις οθόνες”.
Ενδεικτικό των αξιών και του ήθους της – που την ακολουθούν όλες αυτές τις δεκαετίες – το γεγονός πως δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει δημόσια τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα της σε όλη τη λαμπρή εκείνη περίοδο, τον προπονητή της Χρήστο Σαπαρίδη, τον οποίο εξακολουθεί να αποκαλεί “δάσκαλο“. “Δεν μπορείς να καταφέρεις κάτι μόνος σου. Βήμα βήμα, πάντα ήταν δίπλα μου“, είπε χαρακτηριστικά.
“Σας περιμένω όλους”
Κλείνοντας τη συγκινητική συνέντευξη, η Μόρφω Δροσίδου έστειλε μήνυμα αγάπης στους συμπατριώτες της, που όπως είπε την κατακλύζουν με μηνύματα τις τελευταίες ημέρες: “Τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ“, είπε, και έδωσε ραντεβού με όλους στην αυριανή εκδήλωση: “Σας περιμένω όλους“…
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
